Pamiętam historię z powieści, którą przeczytałam w poprzednim życiu tuż przed ślubem. Jeśli nie spaprasz wesela, to mąż cię otruje! Więc po prostu pocałowałam pastora, który kierował ceremonią. Rurutia, która miała niedługo umrzeć, chciała spędzić swoją ostatnią chwilę w świątyni, w której czuła się najswobodniej. Założyła z przyjaciółmi interes na rzecz świątyni i był to strzał w dziesiątkę. "Panienko, masz świat na wyciągnięcie ręki!" "Czy jesteś Bogiem, który zstąpił na ziemię?" Pośród zakłopotania wielką koroną, sam dowódca świętych rycerzy również zachowywał się dziwnie. "Jedyne, czego pragnę, to zostać twoim mężem". Powiedział to z oczami błyszczącymi obsesją. "Weź odpowiedzialność za kradzież mojego pierwszego pocałunku". To wszystko jest takie złe. Wygląda na to, że zmieniłem swoją przyszłość