Mimo braku ojca Louise żyła szczęśliwie z matką. Aż pewnego dnia, wraz ze śmiercią matki, zakończyło się jej szczęśliwe życie.
Jako jej samozwańczy opiekun, wujek Benjamin, szumowina, który pożądał jej matki, przyjął ją jako swoją siostrzenicę. Jedyną buntowniczą rzeczą, jaką mała Louisa mogła zrobić, będąc w uścisku wuja, było zabicie się.
Ale z jakiegoś powodu Louise wróciła do roku, w którym zmarła jej matka. Radość z ponownego spotkania z matką nie była w stanie zapobiec powtórzeniu się jej śmierci, więc wyjechała szukać ojca. Słowa matki: „Tata żyje" były jedyną wskazówką, jaką miała, a to ostatecznie zmieniło jej los w tym życiu.